Selectief mutisme bij kinderen
Als een kind consequent weigert te praten in specifieke sociale situaties waarin dit wel wordt verwacht (zoals op school), maar thuis wel honderduit spreekt, kan er sprake zijn van selectief mutisme.
Dit is een complexe angststoornis die vaak impact heeft op de ontwikkeling en het welzijn van een kind.
Wanneer spreken we van selectief mutisme?
De diagnose selectief mutisme wordt overwogen als het niet-spreken aan bepaalde criteria voldoet:
- Duur: Het gedrag houdt langer dan één maand aan (buiten de eerste maand op een nieuwe school).
- Meertaligheid: Voor tweetalige kinderen geldt een criterium van minimaal 6 maanden niet-spreken, en dit moet gelden voor beide talen.
Het verschil tussen selectief mutisme, spreekangst en verlegenheid
Het is belangrijk om selectief mutisme niet te verwarren met normale verlegenheid of gezonde spreekangst:
- Spreekangst: Dit komt bij veel kinderen voor, vooral in volledig nieuwe of spannende situaties, maar verdwijnt meestal snel.
- Verlegenheid: Een verlegen kind kijkt de kat uit de boom, maar zal zich na verloop van tijd toch laten horen. Stap voor stap neemt een verlegen kind zelf initiatief tot contact.
- Selectief mutisme: Dit staat nauw in verband met sociale angst en een geremd temperament (timide en terughoudend gedrag). Het kind wil vaak wel praten, maar de angst blokkeert dit volledig.
Professionele hulp inschakelen?
Herkent u uw kind in de bovenstaande beschrijving en zoekt u deskundige hulp voor uw kind, de school en uw thuissituatie? Neem dan gerust contact op.
- Telefoon: 06 – 24 276 727